سلامی به ملایمت نسیم بهاری و به سردی دانه های باران

باورم نمی شود که بعد از گذشته یک سال باز هم به وبلاگم سر میزنم. چه سالی بود، پر از فراز و نشیب، پر از آشتی و قهر با خودم و حالا در یک صلح نسبی با خودی که سال ها در کلنجار با او بودم.

امروز روز خاصی برای من بود، شاید به این دلیل که شخصی که شناختی از من نداشت برداشتی از خود واقعیم کرد عجیب شبیه.

صحبت هایش دلم را گرم کرد که من هم میتوانم کاری بکنم، من هم چیزی واقعا درونم هست را میتوانم پیدا کنم.

یک جور گرمایی همچنان رودی روان درونم جوشید که حسی آرام بخش به من داد. سخت است که سال ها به تو بگویند تو فلانی و بهمان تو چیزی نمی شوی ولی یک چیزی را خوب فهمیدم که آرامش و صلح درون اصلی ترین شرط زندگی است وقتی آرام هستی افراد آٰرام هم جذب می کنی.

سخت است که در تلاطم زندگی همیشه سعی در آرام کردن خودت داشته باشی.

دلنوشته های یک دختر مهر ماهی(دخترپاییز)...